آداب سخن گفتن در قرآن

اداب سخن گفتن در قرآن

قبل از هر چيز توجه شما را به نكاتي جلب مي كنيم:

1ـقرآن کريم درباره كيفيت سخن گفتن به برخي از محورهاي چگونگي سخن گفتن اشاره فرموده است، از جمله:

الف)سخن گفتن بايد با نرمي باشد،<<فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشىrlm; ؛[1] ولي به نرمي با او (فرعون) سخن بگوييد؛ شايد متذكر شود، يا (از خدا) بترسد!>>.

ب)سخن گفتن نبايد با داد و فرياد همراه باشد، نه در همه جا بلكه در نوع محاورات عرفي و در شرايط عمومي و الا در مقابل حاكم<<لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمrlm;؛[2] زيرا خداوند متعال مي فرمايد:<<َ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِير،...؛[3] از صداي خود بكاه (و هرگز فرياد مزن) كه زشت ترين صداها صداي درازگوشان است>>،[4]

ج)سخن گفتن در غير جاي خودش نبايد همراه با ناله و نفرين و يا اف گفتن و ... باشد زيرا در قرآن كريم از اين گونه تكلم كردن و سخن گفتن نهي شده است.[5] مثلاً دربارة سخن گفتن با پدر و مادر مي فرمايد:<<...وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيما؛[6]و گفتار سنجيده و بزرگوارانه به آن ها (پدر و مادر) بگو و... >>

2ـدر سخن گفتن بايد سعي شود كه محتواي سخن از امراض و بيماري هاي اخلاقي كه غالباً زبان انسان به آن ها آلوده مي شود، مبرّا و پاك باشد. برخي بيماريهاي زبان عبارتند از: الف) كذب[7] ب) غيبت[8] ج) تمسخر ديگران و آن ها را با القاب زشت صداكردن.[9] و...

3ـبايد از سخن گفتن در جايي كه زمينة انگيزه هاي فاسد و امراض گوناگون مي شود خودداري كرد.

4ـانسان بايد سخنانش مزّين به صفات پسنديده و خوب باشد از جمله: الف) صادقانه باشد:<<....ِ وَ الصَّادِقِينَ وَ الصَّادِقاتِ ......لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً[10]

ترجمه: مردان راستگو و زنان راستگو و ... خداوند براي همه آن ها مغفرت و پاداش عظيمي فراهم ساخته است>>